Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Πώς το είχε πει ο επίτιμος και του είχαμε ρίξει από ίαρτο έως αναθέματα -τα οποία δεν τον πιάνουν έτσι και αλλιώς; Πώς;

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Όσο για το παρακράτος; Έχει και αυτό όνομα: ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ΕΦΡΑΙΜ, ΒΟ(Υ)ΛΕΥΤΗΣ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, "λαδωμένος" με ραφιναρισμένο "ευρώλαδο" δημόσιος υπάλληλος, "φακελλάκιας" γιατρός κ.λπ.

Παρατηρώ αυτές τις ημέρες -και ομολογουμένως δεν καταλαβαίνω- όλους μας να έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό με τη δολοφονία του 15χρονου αγοριού στα Εξάρχεια. Αναρωτιέμαι δεν το περίμενε κανείς μας; Για παράδειγμα, το ότι αυτοί οι άνθρωποι επιλέγονται να είναι ψυχρά εκτελεστικά όργανα, το ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ανεκπαίδευτοι, το ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν κόμπλεξ κατωτερότητας, το οποίο αμέσως μεταβάλλεται σε ανωτερότητας μόλις πιάσουν στο χέρι τους ένα όπλο, δεν είναι λογικό και επόμενο να οδηγήσει σε μια τέτοια αποτρόπαια πράξη;

Και όσο για το ποιος φταίει; Ο αστυνομικός που πυροβόλησε είναι η εύκολη απάντηση. Ο ηθικός αυτουργός είναι αυτός που πραγματικά φταίει και δεν είναι άλλος από το ίδιο το κράτος, την εκάστοτε κυβέρνηση που έχει αυτόν τον μηχανισμό όχι για να διατηρεί την ειρήνη και τη Δικαιοσύνη μεταξύ των πολιτών, αλλά για να καταστέλλει οιαδήποτε αντίδραση.

Για θυμηθείτε μερικά παραδείγματα: Ναι, εμείς οι βο(υ)λευτές θα πάρουμε αύξηση στους μισθούς μας, γιατί έχουμε υποχρέωσεις, εσύ όμως συνταξιούχε - πολίτη φάε ξύλο επειδή τόλμησες να ζητήσεις αύξηση στις συντάξεις σου για να ζήσεις με αξιοπρέπεια. (Μήπως το έχουμε ξεχάσει αυτό;). Εκείνη την κακή ζαρντινιέρα που βρέθηκε στο δρόμο του Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη και του έκανε τη μούρη κρέας, την ξεχάσαμε; Και εκείνους τους καλούς ανθρώπους που προσπαθούσαν να "σώσουν" τον άμοιρο φοιτητή από την κακή ζαρντινιέρα, τους αστυνομικούς και το διοικητή τους δηλαδή, τους ξεχάσαμε; Θυμόμαστε πώς... επιβραβεύθηκαν; Αμ, οι άλλοι; Εκείνοι οι καλοί άνθρωποι στο Α.Τ. Ομονοίας που έπαιζαν μες τους κακούς αλλοδαπούς το "χτύπα μια και χτύπα δυο, να σε πάω στο χωριό"; Έχετε μάθει για την τύχη τους;

Θα μπορούσε κάποιος να γράψει σελίδες επί σελίδων για το τραγικό συμβάν με το θάνατο του 15χρονου. Η ουσία είναι όμως μία: αυτός που πραγματικά φταίει δε θα τιμωρηθεί ποτέ και θα υπάρχει πάντα γιατί έχει και το καρπούζι και το μαχαίρι για να το "κόβει" κατά το δοκούν.

ΥΓ. Κλείνοντας θα ήθελα να απευθυνθώ στον υπουργό Παιδείας Ευριπίδη Στυλιανίδη, ο οποίος κήρυξε την αυριανή ημέρα ως αργία για όλα τα σχολεία της χώρας ως "ημέρα εθνικού πένθους" για το θάνατο του 15χρονου: Ευριπίδη, άνοιξε ένα λεξικό στο λήμμα "αισχύνη" και πες, αν όχι στο λαό τον οποίο υποτίθεται ότι υπηρετείς, στους μαθητές τι διαβάζεις.

Η ΜΠΑΝΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡ-ΜΕΝΤΙΟΥ
από τον Νίκο Ξυλούρη



Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡ-ΜΕΝΤΙΟΥ
σε απαγγελία του ίδιου του ποιητή, του Κώστα Βάρναλη



Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Κούτσα μια και κούτσα δυο
της ζωής το ρημαδιό!

Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ' φήναν νηστικό.

Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια
με κοτρόνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ' αχαμνά!

Aνωχώρι, Κατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι,
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή.

Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κι' έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.

Kαι ζευγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι' άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ' αφεντός τα στρέμματα.

Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνωνται οι λαοί
για τ' αφέντη το φαϊ.

Kαι γι' αυτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!

Aλλά εμένα σε μια σφήνα
μ' έδεναν το Μαη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.

Kι' ο παπάς με την κοιλιά του
μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
"Σε καβάλησε ο Χριστός!

Δούλευε για να στουμπώσει
όλ' η Χώρα κι' οι καμπόσοι.
Μη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!
-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
-Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
-Αντραλίζομαι!... Πεινώ!...
-Σούτ! θα φας στον ουρανό!"

Kι' έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κι' εγώ,
του θεού τ' αβασταγό!

Kι' όταν ένα καλό βράδυ
θα τελειώσει μου το λάδι
κι' αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ είν' η ζωή),

H ψυχή μου θε να δράμη
στη ζεστή αγκαλιά τ' Αβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!

Γέρασα κι' ως δε φελούσα
κι' αχαϊρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.

Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Αι-Φραγκίσκο:
"Χαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!

Σώσε το γέρο κύρ Μέντη
απ' την αδικιά τ' αφέντη,
συ που δίδαξες αρνί
τον κύρ λύκο να γενή!

Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Μα με την κουβέντα αυτή
πόρτα μου 'κλεισε κι' αυτί.

Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βιά:

"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ
κει δεν είναι παρά δώ.

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρης. Οπου ποθεί
λευτεριά, παίρνει σπαθί.

Mη χτυπάς τον αδερφό σου-
τον αφέντη τον κουφό σου!
Και στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ' αφεντικό.

Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς
θα 'ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.

Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει
κι' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι' άλλος ήλιος έχει βγη
σ' άλλη θάλασσ', άλλη γης".

(Από τα Ποιητικά του Κώστα Βάρναλη
Μελοποίηση: Λουκάς Θάνου)